Met An Artisan’s Exhibition heeft D’ort vorige maand een nieuw album uitgebracht. Geen losse verzameling tracks, maar een project met een duidelijke visie: frenchcore als middel om emotie en verhaal over te brengen. Waar veel artiesten focussen op losse releases, ziet D’ort een album als iets dat meer moet bieden. “Waarom zijn deze platen één geheel? Waarom hoort dit samen? Daar moet voor mij een betekenis achter zitten. Anders vervalt een beetje het hele doel van een album.”
LEES OOK: Ruthless blikt terug op Jeckyll & Hyde: “Een jaar lang in de Top 40”
Een tentoonstelling waarin de luisteraar centraal staat
Die gedachte zit ook in de titel van het album. Elk woord is bewust gekozen. Over Exhibition zegt hij: “Als je naar een kunstgalerij gaat, kijk je naar een werk en bepaal je zelf wat het voor jou betekent. De belangrijkheid ligt bij de waarnemer, niet bij de maker.”
Ook Artisan en An zijn bewust gekozen. “Ik doe het vanuit de liefde voor het ambacht, niet omdat het goed verkoopt of lekker klinkt,” zegt hij. “Ik ben een artisan, niet dé artisan. Het gaat niet om mij.”
Van buitengesloten naar acceptatie
Die lijn loopt van het buitengesloten gevoel in ‘Locked Away’, naar gebrokenheid in ‘Broken’ en uitzichtloosheid in ‘Hopeless’. Daarna slaat verdriet om in woede op tracks als ‘Belial’s Call’ en ‘JKM’. “Verdriet kan zich ook omzetten in woede. Dan krijg je gewoon agressie. Ik ben klaar met verdrietig zijn,” legt hij uit.
Via ‘Silent Tears’ en ‘The Escape’ komt vervolgens de reflectie. “Je komt erachter dat dat misschien meer een ontsnapping was van dat gevoel, in plaats van het onder ogen durven te zien.” ‘Richting Cerridwen’s Song’ en ‘A Final Wish’ verschuift het album naar acceptatie.
De boodschap die hij wil meegeven is duidelijk: “We hebben allemaal shit waar we mee dealen,” zegt hij. “Het is niet zo dat als je het van de daken schreeuwt, dat dat je problemen oplost. Het zou goed zijn als we daar wat nuchterder naar kijken, in plaats van dat het een soort wedstrijd wordt van wie het zwaarder heeft.”
“Juist omdat die kick zo hard is”
Dat verhaal vertelt hij bewust binnen frenchcore, een genre dat vaak draait om energie en snelheid. “Het is gewoon hardcore muziek. Hard gaan op een festival is gewoon vet,” zegt hij. “Maar juist omdat die kick zo hard is, zit er ook zoveel ruimte in.” Die tegenstelling gebruikt hij in zijn voordeel. “Als je extreem naar één kant beweegt, laat je heel veel ruimte over aan de andere kant. En juist die ruimte benutten en combineren zorgt voor nieuwe klanken.”
‘Dear Warriors’: van Defqon naar epiloog
De afsluiter ‘Dear Warriors’ heeft een bijzondere geschiedenis. De track ontstond voor zijn Defqon.1-debuut in 2025. “Ik wilde heel graag een plaat maken die een boodschap vertelt,” zegt D’ort. “Van: dit is mijn reis, en dank jullie wel dat jullie hier allemaal bij willen zijn.”
Tijdens die set liet hij 300 kaartjes met een exclusieve QR-code uitdelen aan het publiek. “Als je dat kaartje hebt, dan heb je die plaat. En als je dat kaartje niet hebt, dan ga je die ook nooit krijgen.” Voor het album kreeg ‘Dear Warriors’ uiteindelijk een andere rol. “Ik heb bepaalde thema’s aangepast om hem juist te gebruiken als epiloog voor het album,” legt hij uit. “Het is dezelfde plaat, maar met een andere boodschap.”
Live tentoonstelling
Op 16 mei brengt D’ort An Artisan’s Exhibition live naar MEZZ Breda. Volgens hem wordt het geen standaard frenchcore-avond, maar een complete ervaring rondom het album. “We gaan er een soort boiler room van maken, zodat het heel intiem wordt,” vertelt hij. “Echt met de fans.”
Meerdere tracks van het album worden daar voor het eerst live gespeeld. Daarnaast draait hij een throwback-set rond zijn eerste album uit 2022, zijn er frenchcore-talenten als supportacts en komt er exclusieve merchandise. Ook hint D’ort alvast naar een vervolg binnen hetzelfde thema. “De tentoonstelling is nog niet voorbij. Er gaat namelijk nog meer aankomen.”
“Ik denk dat het een van de meest unieke sets gaat worden in frenchcore in lange tijd”
Na de albumshow staat D’ort deze zomer op Defqon.1, Dominator en Titanium. Op Defqon.1 draait hij back-to-back met The Sickest Squad. “Ik denk dat het een van de meest unieke sets gaat worden in frenchcore in lange tijd,” vertelt hij. “Het zijn enorme oldschool legendes, en ik zit helemaal aan de newschool kant.”
Ook werkt hij aan nieuwe muziek en collabs. “Voor de mensen die denken dat ik nu stil ga zitten: nee. We zijn natuurlijk gewoon allang weer bezig.”
Beeldmateriaal via: D’ort
