Cashless betalen wordt vaak gepresenteerd als het logische eindpunt van festivalinnovatie. Sneller bestellen, minder wachttijd en geen gedoe met wisselgeld. Zeker bij grote harddance-evenementen lijkt het aantrekkelijk om duizenden transacties per uur digitaal af te handelen.

Toch schuurt die belofte met de praktijk op het terrein. In de hardstyle- en hardcore-scene draait een festival niet alleen om efficiëntie, maar ook om beleving, spontaniteit en overzicht. Juist daar laat volledig cashless soms steken vallen.

Die spanning zie je ook buiten het festivalterrein terug. In veel digitale diensten verwachten gebruikers lage instapdrempels en keuzevrijheid in betaalmethoden, of het nu gaat om een streamingabonnement of andere vormen van online entertainment. Platforms waar online casino’s accepteren stortingen van €10 laten zien hoe belangrijk het is om kleine bedragen en verschillende opties mogelijk te maken.

Voor organisatoren klinkt cashless als een droomscenario. Minder contant geld op het terrein verlaagt veiligheidsrisico’s en maakt transacties beter te monitoren. Bovendien kunnen bezoekers sneller bestellen, wat vooral bij drukke piekmomenten aantrekkelijk is.

In het dagelijks leven werkt dat model ook grotendeels. In Nederland werd in 2024 ongeveer 80 procent van alle kassa‑betalingen met pin gedaan, waarvan 93 procent contactloos was, blijkt uit cijfers over het betaalgedrag in Nederland op EB Live. Die cijfers worden vaak aangehaald als bewijs dat cash zijn tijd heeft gehad.

Maar een festival is geen supermarkt. De context is anders, net als de verwachtingen van het publiek.

Praktische knelpunten op festivals

Op veel harddancefestivals betekent cashless niet simpelweg pinnen bij de bar. Bezoekers werken met tokens, prepaidmunten of opgeladen polsbandjes. Dat maakt prijzen minder transparant en zorgt voor verwarring, zeker als een drankje ineens “2,75 munt” kost.

Daar komt bij dat restsaldo’s vaak blijven staan. Kleine bedragen terugvorderen voelt omslachtig, terwijl precies dat voor veel bezoekers wringt. In België is die discussie zo ver gegaan dat regels zijn aangescherpt: festivals moeten prijzen duidelijk in euro’s tonen en mogen geen winst maken op eigen betaalsystemen, zoals beschreven door The Brussels Times. Het laat zien hoe gevoelig dit onderwerp is.

Voor organisatoren spelen ook andere risico’s mee. Een storing in het netwerk kan het hele terrein lamleggen, met lange rijen en frustratie tot gevolg.

Hoe bezoekers ermee omgaan

Bezoekers passen zich aan, maar niet zonder gemor. Sommigen laden bewust te weinig op om geen saldo over te houden, anderen juist te veel om wachttijden te vermijden. Beide strategieën halen iets weg van de onbevangen festivalervaring.

Contant geld heeft daarin een psychologisch voordeel. Het is tastbaar, overzichtelijk en direct. Zeker bij een scene waarin loyaliteit en communitygevoel centraal staan, voelt die eenvoud vertrouwd.

De wens is daarom zelden een stap terug in de tijd, maar wel keuzevrijheid. Kunnen pinnen, maar ook cash gebruiken als je dat wilt.

Balans tussen snelheid en beleving

De echte uitdaging ligt in het vinden van een middenweg. Cashless kan snelheid brengen, maar mag niet ten koste gaan van transparantie en gevoel van controle. Harddancefestivals zijn intens, fysiek en emotioneel, en betalingen maken daar onlosmakelijk deel van uit.

Wie die balans serieus neemt, kijkt niet alleen naar transacties per minuut, maar naar wat het publiek nodig heeft om zich vrij te voelen. Soms is dat een polsbandje. Soms gewoon een paar munten in je zak.